در سال های اخیر، به دلیل رشد سریع بخش های تولید SME و انبارهای لجستیک، تقاضا برای انبارهای متعلق به شرکت ها به طور پیوسته افزایش یافته است. در مرحله برنامهریزی اولیه، انتخاب نوع سازه عاملی حیاتی است که هزینههای پروژه، زمانبندی ساخت، عمر سرویس و کارایی عملیاتی را تعیین میکند. در حال حاضر، بازار انبارهای خودساخته تحت سلطه دو دسته اصلی است: سازه های فولادی و سازه های بتنی سنتی. اینها از نظر هزینه های ساخت و ساز، برنامه زمانی، عملکرد فضایی و هزینه های نگهداری طولانی مدت به طور قابل توجهی متفاوت هستند. کارشناسان صنعت خاطرنشان می کنند که هیچ "بهترین" شکل ساختاری واحدی وجود ندارد. در عوض، انتخاب بهینه، انتخابی است که به بهترین وجه با نیازهای خاص یک شرکت هماهنگ باشد.
داده های صنعت ساخت و ساز نشان می دهد که سازه های فولادی در حال حاضر بیش از 65 درصد از پروژه های جدید انبارهای کوچک تا متوسط را تشکیل می دهند و به دلیل ماهیت سبک وزن، انعطاف پذیری بالا و قابلیت های ساخت سریع، به گزینه اصلی تبدیل شده اند. در همین حال، سازههای بتنی – که به دلیل پایداری و دوام بالا ارزش دارند – در سناریوهایی که شامل بارهای سنگین، عملیات پرخطر یا حفظ داراییهای بلندمدت میشوند، نقشی بیبدیل دارند. برای رسیدگی به چالش هایی که شرکت ها در انتخاب نوع انبار مناسب با آن مواجه هستند، کارشناسان صنعت یک مقایسه جامع و چند بعدی را برای ارائه راهنمایی روشن برای تصمیم گیری انجام داده اند.
برای اکثر شرکتها، تکمیل و راهاندازی زودهنگام به بازده سرمایهگذاری زودتر تبدیل میشود. مدت زمان ساخت و ساز به طور مستقیم بر دوره بازپرداخت تأثیر می گذارد. انبارهای فولادی از یک رویکرد ساخت و ساز مدولار استفاده می کنند که شامل پیش ساخته خارج از محل و مونتاژ در محل است. قطعات فولادی با مشخصات استاندارد در کارگاه ها به صورت انبوه تولید می شوند، در حالی که کار در محل به بلند کردن، اتصال، و اعمال درمان های ضد خوردگی و عایق حرارتی محدود می شود - فرآیندهایی که حداقل تحت تأثیر تغییرات آب و هوایی یا فصلی قرار می گیرند. یک انبار فولادی کوچک تا متوسط را می توان تنها در 1 تا 3 ماه تکمیل کرد و دوره ساخت را به شدت کاهش داد.
در مقابل، انبارهای بتن متکی به ساخت و ساز در محل ریخته گری هستند که شامل یک سری مراحل پیچیده مانند نصب قالب، بستن میلگرد، ریختن و عمل آوری بتن، و حذف قالب می باشد. علاوه بر این، عمل آوری بتن نیاز به کنترل دقیق دما و رطوبت دارد. هوای سرد یا بارانی می تواند مستقیماً پیشرفت را به تاخیر بیندازد. برای یک انبار در مقیاس مشابه، ساخت بتن معمولاً 6 تا 12 ماه طول می کشد. این جدول زمانی طولانیتر منجر به هزینههای بالاتری میشود که با سرمایهای مرتبط و جای خالی سایت مرتبط است، و آن را برای شرکتهایی که نیاز به شروع سریع عملیات دارند، کمتر مناسب میسازد.
عملیات انبار، تقاضاهای جدی در مورد استفاده از فضا، ظرفیت باربری و ابعاد ساختاری (مانند ارتفاعات و دهانه های واضح) را تحمیل می کند. تفاوت عملکرد بین این دو نوع ساختاری به طور مستقیم مناسب بودن آنها را برای کاربردهای تجاری خاص تعیین می کند. سازه های فولادی نسبت استحکام به وزن بالایی را ارائه می دهند و می توانند فواصل بزرگ را با پروفیل های تیر و ستون فشرده طی کنند. آنها به راحتی فضاهای خالی از ستون را تسهیل می کنند - با دهانه های منفرد بیش از 30 متر - فضای داخلی بدون مانع و منظم را فراهم می کنند که امکان چیدمان انعطاف پذیر قفسه بندی بالا، سیستم های مرتب سازی و جرثقیل های سقفی را فراهم می کند. استفاده از فضا 10% تا 15% بیشتر از سازههای بتنی است که آنها را برای انبارداری تجارت الکترونیک، ذخیرهسازی عمومی محموله و مرتبسازی لجستیک سبک ایدهآل میکند. برعکس، سازه های بتنی دارای استحکام کلی بالا، یکپارچگی سازه و مقاومت فشاری استثنایی هستند. آنها در عملکرد باربری کف و سقف عالی هستند و مقاومت بالایی در برابر تغییر شکل و نشست ارائه می دهند. با این حال، ابعاد تیر و ستون بزرگ آنها فضای داخلی قابل توجهی را مصرف می کند. ساخت دهانه های بزرگ بسیار گران است و انعطاف پذیری فضایی محدود است. این سازهها برای ذخیرهسازی تجهیزات سنگین، سنگدانهها و مواد خام صنعتی و همچنین برای سناریوهایی که شامل انباشته شدن متراکم و بارهای سنگین پایدار است، مناسبتر هستند، زیرا به طور موثر در برابر فشار طولانیمدت مقاومت میکنند و در برابر تغییر شکل یا ترکخوردگی سازه مقاومت میکنند.
کنترل هزینه یکی از ملاحظات اولیه برای شرکت هایی است که انبارهای خود را می سازند، با تفاوت هزینه بین دو نوع ساختاری که در کل چرخه عمر خود را نشان می دهد - از ساخت و ساز اولیه تا عملیات مداوم و تعمیر و نگهداری (O&M). با توجه به هزینه های اولیه ساخت و ساز، انبارهای فولادی از مواد اولیه سبک وزن، فرآیندهای ساخت و ساز ساده و هزینه های کارگری کمتر بهره می برند، در حالی که نیاز به مقادیر زیادی سنگدانه و سیمان را نیز از بین می برند. برای ردپای ساختمانی معادل، کل هزینه ساخت 15 تا 25 درصد کمتر از سازه های بتنی است. مانع ورود سرمایه کمتر و نسبت هزینه به عملکرد برتر، آنها را به گزینه ای ایده آل برای شرکت های کوچک و خرد تبدیل می کند که به دنبال راه حل های کم هزینه برای ساخت خود هستند.
در مورد O&M بلند مدت وضعیت معکوس است. سازه های بتنی پایداری فیزیکی استثنایی از جمله مقاومت برتر در برابر خوردگی، پیری، آتش سوزی و نشت آب را ارائه می دهند. پس از ساخته شدن، آنها عملاً نیازی به تعمیر و نگهداری ندارند و عمر مفید آنها بیش از 50 سال است که منجر به هزینه های طولانی مدت O&M بسیار پایین می شود. انبارهای سازه های فولادی مستعد خوردگی ناشی از رطوبت و محیط های اسیدی یا قلیایی هستند و مقاومت نسبتاً ضعیفی در برابر آتش و زنگ زدگی دارند. آنها هر 2 تا 3 سال یک بار نیاز به ضد خوردگی، حذف زنگ و نگهداری پوشش ضد حریق دارند که منجر به انباشته شدن هزینه های عملیاتی طولانی مدت می شود. علاوه بر این، عمر مفید سازه های فولادی تقریباً 30 تا 40 سال است - کوتاهتر از سازه های بتنی - به این معنی که هزینه جامع مالکیت و استفاده طولانی مدت در طول زمان افزایش می یابد.
عملکرد ایمنی به طور مستقیم با امنیت کالاهای ذخیره شده و خود تاسیسات مرتبط است، با ویژگی های ایمنی هر نوع ساختار متناسب با شرایط عملیاتی متفاوت. سازه های بتنی مقاومت بالایی در برابر آتش، لرزه، باد/برف و ضربه دارند. پایداری ساختاری آنها خطر ریزش یا آسیب را به حداقل می رساند و آنها را برای نگهداری مواد قابل اشتعال، مواد منفجره یا پرخطر و برای ساخت و ساز در مناطق با آب و هوای خشن (مانند باران/برف شدید، بادهای شدید یا سرمای شدید) ایده آل می کند.
سازه های فولادی چقرمگی و عملکرد لرزه ای عالی را ارائه می دهند. وزن کم آنها منجر به کاهش بارهای لرزه ای می شود و بعید است که حتی تحت نیروهای شدید خارجی دچار فروپاشی کامل شوند که حاشیه ایمنی بالاتری را ارائه می دهد. با این حال، فولاد مقاومت ضعیفی در برابر آتش دارد و در دماهای بالا به سرعت تغییر شکل میدهد و به عایقبندی و عایق حرارتی شدید نیاز دارد. علاوه بر این، در محیط های بسیار خورنده یا مرطوب، قطعات مستعد زنگ زدگی بدون نگهداری دقیق هستند، که می تواند ایمنی سازه را به خطر بیندازد. از سوی دیگر، انبارهای سازههای فولادی به آسانی جدا میشوند، جابهجا میشوند و اصلاح میشوند و مواد را میتوان بازیافت کرد، که آنها را برای ذخیرهسازی موقت، عملیات کوتاهمدت یا پروژههایی که نیاز به توسعه آینده دارند، مناسب میسازد. سازه های بتنی سازه های دائمی و یکپارچه هستند که اصلاح یا تخریب آنها دشوار و پرهزینه است. آنها برای عملیات طولانی مدت و ثابت که نیازی به تغییرات ساختاری ندارند مناسب هستند.
مدیران پروژههای صنعتی پیشنهاد میکنند که شرکتها میتوانند در هنگام انتخاب انواع انبارها از استانداردهای واضح پیروی کنند: انبارهای سازههای فولادی در اولویت قرار دادن هزینههای کم، راهاندازی سریع، استفاده از فضای زیاد و اصلاح انعطافپذیر برای محمولههای عمومی، تدارکات تجارت الکترونیک یا ذخیرهسازی سبک با عمر مفید برنامهریزیشده کمتر از 30 سال، انتخاب ارجح هستند. انبارهای سازه های بتنی گزینه بهتری برای مالکیت طولانی مدت، ذخیره سازی بارهای سنگین یا ذخیره سازی مواد پرخطر در آب و هوای سخت هستند، که در آن اولویت ها حداقل تعمیر و نگهداری، عمر مفید فوق العاده طولانی و عدم نیاز به اصلاحات در آینده است، مشروط بر اینکه بودجه اجازه می دهد. خودی های صنعت پیش بینی می کنند که با ادامه پیشرفت فناوری ساخت و ساز پیش ساخته، مقاومت در برابر آتش، مقاومت در برابر خوردگی و دوام انبارهای سازه فولادی بیشتر خواهد شد. انتظار میرود انبارهای سازههای فولادی سبک و پیشساخته به روند اصلی پروژههای انبارداری کوچک و متوسط تبدیل شوند، در حالی که سازههای بتنی همچنان بر بخشهای تخصصی که نیاز به ظرفیت بار سنگین، حمل و نقل پرخطر و دوام طولانیمدت دارند، تسلط خواهند داشت و در نتیجه چشماندازی از توسعه متمایز ایجاد میکند.
